Μικροαστική οικογένεια της Θεσσαλονίκης. Πατέρας και μάνα δούλευαν και τα παιδιά σχολείο. Κατοικούν σε δικό τους σπίτι στην Τούμπα. Τα παιδιά μικρά και πρέπει κάποιος, μάλλον κάποια, να τα φροντίζει όσο λείπουν οι γονείς. Η Χαλκιδική, πάμπτωχος νομός της Ελλάδας την εποχή εκείνη, τροφοδοτούσε με παραδουλεύτρες τα μίκρο- και μέσο-αστικά σπίτια της πόλης. Για τα μεγαλοαστικά δεν ξέρω να σας πω. Πέρασαν από το σπίτι μας πολλά κορίτσια που κάθε φορά έφευγαν όταν παντρευόντουσαν.
Έτσι λοιπόν έφυγε η Γεωργία και ήρθε η Αργυρούλα. Χωριατάκι με τα όλα της. Με τα κιλάκια της, με τις χειλάρες της, με τις βυζάρες της, με όλα τα ωραία της. Και η μάνα μου έλεγε, για χρόνια μετά, πόσο δυνατή και δουλευταρού ήταν. Ήταν καλό κορίτσι, δεν ήταν κανένα τσουλάκι. Όλα αυτά τα έλεγε η μάνα μου και γενικά το παίνευε το κοριτσάκι.
Στην αρχή της εφηβείας μου της έβαζα χέρι όταν παίζαμε. Τι να πω… και αυτή ήταν καμιά επταετία μεγαλύτερή μου. Και σαν παιδί δεν είχε παίξει. Έτσι παίζαμε στα πρώτα χρόνια αθώα παιχνιδάκια. Μετά άρχισα να της........... Η συνέχεια εδώ
